به گزارش نبض بازار- زمان پرواز موشک‌های بالستیک نسل جدید ایران به سمت پایگاه‌های پیرامونی، بسته به کلاس پرتابه، بین ۲ تا ۷ دقیقه برآورد می‌شود. این زمان کوتاه، فرصت طلایی تصمیم‌گیری و فعال‌سازی کامل سیستم‌های پدافندی ائتلاف غربی (مانند سامانه‌های پاتریوت و تاد) را به شدت محدود کرده و آنها را در معرض خنثی‌سازی کامل در موج اول حملات قرار می‌دهد.

۱. حلقه اول؛ پایگاه‌های مستقر در شعاع زیر ۵۰۰ کیلومتر (خلیج فارس)

این دسته از مواضع به دلیل فاصله بسیار اندک با خطوط ساحلی و پلتفرم‌های شلیک جنوب کشور، آسیب‌پذیرترین بخش از زنجیره لجستیک آمریکا هستند و در همان ۵ دقیقه نخست عملیات پدافندی، کارایی عملیاتی خود را به طور کامل از دست می‌دهند:
•    پایگاه دریایی پشتیبانی فعالیت‌های دفاعی آمریکا در بحرین (NSA Bahrain): این مقر که کانون فرماندهی ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا است، در فاصله کمتر از ۲۰۰ کیلومتری از سواحل ایران قرار دارد. در ضربات اول، با شلیک موشک‌های بالستیک هوشمند کلاس «خلیج فارس» و «فاتح»، تمام اسکله‌ها، اتاق‌های هدایت دیجیتال و رادار‌های آرایه فازی آن زمین‌گیر شده و توان پشتیبانی از ناوشکن‌ها سلب می‌شود.
•    پایگاه هوایی علی‌ال Salem و احمد الجابر (کویت): این پایگاه‌ها که محل استقرار جنگنده‌ها و پهپاد‌های شناسایی سنتکام هستند، به دلیل دشت‌های مسطح پیرامونی، فاقد عارضه‌های طبیعی حفاظتی بوده و در برابر آتش توپخانه‌ای موشکی و راکت‌های نقطه‌زن کلاس «فتح» دچار قفل ساختاری باند پرواز می‌شوند.

۲. حلقه دوم؛ پایگاه‌های فرماندهی در شعاع ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر

این مواضع اگرچه حجم پدافند موشکی متراکمی را در خود جای داده‌اند، اما به دلیل ابعاد بزرگ و ثابت بودن مختصات جغرافیایی، اهداف ایده‌آلی برای دکترین «اشباع فرکانسی» به شمار می‌روند:
•    پایگاه هوایی العدید (قطر): بزرگترین مقر هوایی و مرکز عملیات‌های هوایی مشترک (CAOC) آمریکا در خاورمیانه که بیش از ۱۰ هزار نیروی نظامی را در خود جای داده است. خنثی‌سازی این پایگاه از طریق شلیک موشک‌های هایپرسونیک فتاح-۱ صورت می‌گیرد. سرعت بالای ۱۳ ماخ این پرنزه‌ها فرصت ردگیری راداری را خنثی کرده و با هدف قرار دادن مخازن غول‌پیکر سوخت و آشیانه‌های بتنی، شبکه فرماندهی هوایی ائتلاف را قطع می‌کند.
•    پایگاه هوایی الظفره (امارات): محل استقرار جنگنده‌های پیشرفته نسل پنجم (F-۳۵) و هواپیما‌های سوخت‌رسان. در توازن پدافندی، این پایگاه با کلاهک‌های بارانی موشک‌های کلاس «خیبرشکن» هدف قرار می‌گیرد تا با پخش ریزمهمات در سطح باندها، مانع از برخاستن (Take-off) پرنده‌های متخاصم شود.

۳. علل ساختاری ناکارآمدی سپر پدافندی آمریکا در مواجهه با ضربات اول

تحلیلگران ارشد نظامی بر این باورند که سه فاکتور زیرساختی، فرآیند خنثی‌سازی این مواضع را تضمین می‌کند:
یک: ناترازی سنسور‌ها در برابر سرعت هایپرسونیک
سامانه‌های پدافندی مستقر در پایگاه‌ها (نظیر پک-۳ پاتریوت) برای رهگیری اهدافی با سرعت کروز استاندارد طراحی شده‌اند. ورود موشک‌های مانورپذیر با سرعت فراتر از ۸ ماخ، رایانه‌های کنترل آتش غربی را با انجماد پردازشی مواجه می‌سازد.
دو: تخلیه انبار‌های موشکی ائتلاف
اجرای دکترین اشباع با پرتاب ترکیبی پهپاد‌های اقتصادی و موشک‌های سوخت مایع قدیمی، سیستم پدافند پایگاه‌ها را مجبور به شلیک موشک‌های گران‌قیمت پاتریوت (به ارزش واحد ۴ میلیون دلار) می‌کند. پس از شلیک اولین موج، این پایگاه‌ها با ناترازی و اتمام ذخایر پدافندی رو‌به‌رو شده و در برابر موشک‌های نقطه‌زن اصلی کاملاً بی‌دفاع می‌مانند.

نتیجه‌گیری تحلیلی

بررسی ترازنامه و موازنه جغرافیایی در بهار ۱۴۰۵ ثابت می‌کند که پدیده «تعدد پایگاه‌ها» دیگر مزیتی برای ایالات متحده به شمار نمی‌رود، بلکه هر یک از این نقاط، به مثابه گروگان‌های جغرافیایی در دست شبکه موشکی یکپارچه جمهوری اسلامی ایران هستند. مستندات درگیری‌های ۱۲ ساعته اخیر نشان داد که ارتش آمریکا توانایی صیانت مطلق از این مواضع را دارا نیست و در صورت خطای محاسباتی کاخ سفید، فرآیند زمین‌گیر شدن این پایگاه‌ها به صورت خودکار و زیر ۷ دقیقه عملیاتی خواهد شد.
این دست برتر تکنولوژیک و پدافندی، قوی‌ترین اهرم پایداری را به تیم دیپلماسی کشور در جریان گفت‌و‌گو‌های پسا-تنش جاری تزریق کرده است؛ چرا که واشنگتن با اشراف بر این هندسه آسیب‌پذیری، به خوبی می‌داند که هرگونه تلاش برای تغییر موازنه فیزیکی، به قیمت انحلال ساختاری و از دست رفتن زنجیره لجستیک فرامنطقه‌ای سنتکام در خاورمیانه تمام خواهد شد.